20110926

Era una maleta de piel en una calle abandonada

Un pacto sellado en el bar de un barco. Su recuerdo se me hace real, irreal, precioso e insoportable. Sí, todo gira a tu alrededor. Y todo me entristece lentamente. La vida se nos escapa entre los dedos ahora, y ahora y ahora. Es un tópico pero como todos cierto y cruel. Entiendo más y más es menos. Me gusta creer en cosas que sé que no creo. Repite una frase mil veces. Vale, ahora en serio, ahora sí que va a cambiar. Lo haré diferente, mejor. Voy a improvisar, seré impredecible incluso para mí. Os voy a sorprender a todos. Buh!

Y no cambió. Bucle. No salgo, no saldré. Lo digo, no lo hago, lo digo, no lo hago, lo digo, no lo hago, lo digo, no lo hago. Toda mi vida será así. Estoy reviviendo cosas de mi pasado, que ya no existe. Preferiría estar muerta, y ya no digo palabras en vano. ¿Entonces? ¿Cobardía? Puede. Pero hay algo más. Es el recuerdo, verdadero o falso, como fue o amplificado de algunos momentos y otros instantes de deliciosa plenitud. Somos y seremos unos eternos insatisfechos. Pero no podemos dejarlo. Esos trozos de vida son droga, la droga que nos hace seguir.

Por el momento, mientras me encuentre así naufragando en este océano heterogéneo y fluctuante que me refresca y me azota sin cesar a partes (des)iguales iré mordiendo lo que me parece necesario. Y doy gracias a ciertos personajes de esta -mi- historia, algunos principalísimos, otros secundarios y también a figurantes que me regalan espacios de comprensión y me recuerdan que -sí, sonará cursi y lo que quieran, pero siempre lo volveré a decir con un atisbo de satisfacción- seguimos siendo humanos.

Continuará...

3 comentarios:

  1. que no me espere nada... vaya, vaya...
    espero el continuará ansiosamente, y espero que sea bueno

    ResponderEliminar
  2. te espero con el arca de Noé a cuestas a las 7 el día del juicio final

    ResponderEliminar
  3. Som insatisfets de mena, és veritat. Quan aconseguim alguna cosa que buscàvem feia temps, en volem una altra. Som un bucle d'insatisfacció. Un cop acceptat, què millor que disfrutar-ho?

    ResponderEliminar